memories of a fool

..are being used against us.

precious stones of  India are clear of debt.

 Day after day, I get angry for no reason while  nature is sinking into darkness.

My faceless pride in common hands,

trade my gift card for cash,

I'm ready to question your rule of law,

Equal opportunities for different races,

Mark my words,

your books ruined my life.

precious Ethiopian gemstones,

sweat from coffee,

filtered by the forest in Brazil.

busy as a bee,

little as a penguin,

destroyed by fire,

I keep losing money in stocks.

Distance is just an excuse,

Precious metals are a bad investment,

Poetry for beginners is good for me.

How many days without water?

How much time is left?

Is it me or just my greed ?

Bring me flowers,

bring me love,

bring me back the hidden gems,

time is running out and we are late to the party...

 

 

 

It's Hard to be Human

Too small to fail

A village in the middle of nowhere,

An ancient attraction,

No place to call home,

Few flowers bending in the delicate breeze,

Standing at the gates of Athens,

Your special guests are coming,

To our imperfect souls,

King of the Gods,

Where are your wings now?

Modern-day Greece wept secretly,

Epic of Gilgamesh sounds old,

We’ve been locked away,

They came for us with guns,

An ancient oak with brass braces,

The moral bind of the law,

We lost our marbles in the desert,

Grey is the colour of our world,

This place was beautiful,

We gave birth to stones,

We’re supposed to be celebrating,

We are condemned to be free,

We’ve reached to the holy city of Jerusalem,

Such a lovely bones,

The young soldier cried: “I finally see the future”.

We were important but small,

We grew tiny,

Epic Homer sounds old,

Our little village is full of joy,

Our gatekeepers abandoned us,

Too small to care,

We grew older,

Our little marbles will keep the secret.

Μικρό μου θαύμα

Που το παν τα περιστέρια?

Σήμερα ήθελα να δω ένα χαρούμενο περιστέρι.

Ξύπνησα με αυτή τη διάθεση.

Ίσως γιατί ο κήπος της Κρήτης με περίμενε, ίσως γιατί σκεφτόμουν μικρές στιγμές φευγαλέου πάθους, ποιος ξέρει…

Σε κάθε περίπτωση ήθελα να βρω ένα χαρούμενο περιστέρι το οποίο θα με κοιτάξει και θα καταλάβει.

Πέρασα από τη λαϊκή αγορά της γειτονίας στο Κάτω Ντόρτσολ αλλά τίποτα , καμία τύχη.

Μόνο κάτι ζαρζαβατικά, μέτριας ποιότητας, και μερικές  θλιμμένες ντομάτες έτοιμες να σκάσουν από τη ζέστη και τη βαρεμάρα.

Περπατώντας προς το γραφείο είχα χάσει κάθε ελπίδα για την εμφάνιση του περιστεριού που  τόσο περίμενα.

Ξαφνικά πριν μπω στο κτήριο που στεγάζει τη μικροαστική μου ανασφάλεια ένιωσα ένα μικρό τράνταγμα στον ώμο.

Το καλό μου κοστούμι, το ακριβό μου κοστούμι είχε μόλις λερωθεί από τη βρωμερή κουτσουλιά ενός περιστεριού !  Μισό βήμα πριν περάσω το κατώφλι της πόρτας.

Μα την ατυχία μου! 

Όπως καταλαβαίνετε κάθε σκέψη  για χαρούμενα περιστέρια πέταξε μακριά και  επιθυμίες μη συμβατές με την αγάπη για τα πτηνά με κυρίευσαν.

Κοίταξα γύρω μου και μπήκα γρήγορα στο γραφείο. Ευτυχώς δεν με είχε δει κανείς.

Αισθανόμουν ντροπή και απογοήτευση για το συμβάν αυτό.

Ας είναι σκέφτηκα.

Αφού καθάρισα με επιπόλαιο τρόπο το καλό και ακριβό κοστούμι άνοιξα τον υπολογιστή μου.

Προσπαθούσα  να συγκεντρωθώ αλλά φευ, το μυαλό μου είχε κολλήσει στην ατυχία που είχα να γίνω δέκτης  των περιττωμάτων ενός τυχαίου περιστεριού !

Μετά από κάποια ώρα έκλεισα τον υπολογιστή και βγήκα από το γραφείο για να πάω να πάρω έναν καφέ.

Παρατηρώντας τον κόσμο είδα κάτι περίεργο.

Όλοι άντρες που φορούσαν κοστούμια, ακριβά κοστούμια, είχαν στον ώμο τους τα περιττώματα πτηνών, μάλλον περιστεριών.

Μα τι είχε συμβεί… ?

Ομαδικές κουτσουλιές σε καθώς πρέπει  στελέχη ?

Πως? Γιατί?

Το θέαμα ήταν φριχτό …σχεδόν αηδιαστικό.

Κοίταξα ψηλά και είδα τρία περιστέρια να με κοιτούν και να χαμογελούν ειρωνικά.

Τους έριξα ένα άγριο βλέμμα και εκείνα κατάλαβαν.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το αφήσω να περάσει έτσι αυτό.

Όμως πριν προλάβω να προβώ σε αντίποινα τα περιστέρια πέταξαν και άρχισαν να κάνουν κύκλους πάνω από το κεφάλι μου.

Με κορόιδευαν , ήταν φανερό πως όλο αυτό είχε ως στόχο τον προσωπικό εξευτελισμό μου.

Ίσα , ίσα που πρόλαβα να παραγγείλω ένα μονοποικιλιακό  εσπρέσο.

Τα χαρούμενα περιστέρια  είχαν σταθεί απέναντι μου.

Ήρθες, μείνε....

Ξαφνικά κοίταξα έξω από το παράθυρο,

Το λόγια δεν ήταν αρκετά για να καλύψουν το κενό που δημιουργεί η απουσία.

Άκουσα δυο χτύπους γνώριμους.

Εσύ και εγώ δεν θα πρέπει να κοιτάμε πίσω, αλλά λοξά.

Προς την Ανατολή.

Πόσες φορές με ζήτησες και μ' άφησες να φύγω.

Σχεδόν σε είχα για λίγο, αλλά δεν πειράζει  αυτό ήταν το δικό σου πολύ.

Πολλοί είπες?

Όχι, όχι πολλοί. Πολύ!

Τι σημασία έχει άλλωστε.

Όπως μάθει κανείς.

Αυτό που στερήθηκες θα αναζητάς, αυτό που σε απογείωσε θα νοσταλγείς.

Οι πολλοί επιβεβαιώνουν τον κανόνα και οι δικαιολογίες είναι μετέωρες.

Ασάφειες και ρομαντισμοί προκειμένου να δούμε ξανά αστέρια.

Θόρυβος και αγωνία.

Σπέρμα και ιδρώτας.

Αγωνία και επάρκεια.

Μαζί ξεκινήσαμε , μαζί θα τελειώσουμε.

Λίγες αναπνοές και φτάσαμε.

Οι περαστικοί

Οι άνθρωποι θέλουν να ακούν ιστορίες.

Κάθε είδους ιστορίες.

Μύθους, παραμύθια, θρησκευτικές εντολές, κουτσομπολιά, υποσχέσεις, ερωτόλογα... οτιδήποτε.

Αρκεί να τους λες μια ιστορία,ένα αφήγημα, κάτι για να ξεγάλασουν τη ματαιότητα της υπαρξής τους.
Οι άνθρωποι αγαπάνε, ερωτεύονται και ξε-ερωτεύονται.
Οι ανθρώποι περνάνε και φεύγουν.