A year and a day…

I was throwing my arms around Crete that day,

A strange and familiar face was spotted in the crowd.

My memory sucks when it comes to you.

Little by little a trembling lamb caught your eye.

Holy week in the eyes of an atheist is like a city without walls.

Slaughtered me gently; sacrificed my youth to the experienced butcher of a nearby village.

The smell of disaster penetrates the ignorant heart of a captive bird.

Satisfaction guaranteed.

The glorious entrance of the sacrificial lamb let us celebrate.

Pieces of me, that smile of yours, the crowd cheered….

"Ρέκβιεμ για τον Ηττημένο Άνδρα" 'η "Ο Μίνως δεν υπάρχει πια"

Μια φορά και έναν καιρό ήσουν χαμογελαστός.

Καλό παιδί, καλό παιδί.

Λαχτάρα στα μάτια , μπούκλες τα μαλλιά και οι αταξίες σου ήταν χαριτωμένες.

Τι καλό παιδι που ήσουν κάποτε.

Παιδί, αγνό χαριτωμένο και εσύ βιάστηκες να γίνεις άντρας.

Τι το ήθελες να μεγαλώσεις βρε αγόρι μου.

Δυο τρεις καλές στιγμές εφηβείας και εσύ χτυπάς το χέρι στο τραπέζι.

Από αγόρι τώρα θες να γίνεις άντρας.

Σε μια εποχή που γράφεται η τραγωδία του αρσενικού.

Αυτό το χτύπημα στο τραπέζι θα το πληρώσεις ακριβά, καλέ μου.

Θα το πληρώνεις καθημερινά.

Οι ενοχές πάντα δικές σου. Οι ευθύνες πάνω σου.

Το δάκρυ σου δείγμα αδυναμίας.

Αν σταματήσεις θα μείνεις πίσω...μόνος, αν συνεχίσεις θα είσαι κομπάρσος..μόνος ξανά.

Δε σε σηκώνει πια το κλίμα εδώ.

Πόσες υποχωρήσεις θα κάνεις για να είσαι ο κλόουν, ο γητευτής, ο νεροκουβαλητής, ο τρίτος ρόλος σε έναν κόσμο φτιαγμένο για ηττημενά αρσενικά.

Κοίτα γύρω σου, δες...Τι βλέπεις καλέ μου ?

Όλοι θέλουν αυτό που εσυ δεν έχεις πια.

Τη φρεσκάδα, τη χαριτωμένη τσαχπινιά, την ενέργεια να μετακινήσεις γη και ουρανό, τις αντοχές, το επιβλητικό βλέμμα, το χαρούμενο πέος.

Τα πάντα πάνω σου είναι ουδέτερα, άοσμα, ανταλλάξιμα και σχεδόν θλιβερά.

Σε προσπέρνανε οι καταστάσεις , πάλι κομπάρσος είσαι σε ένα θέατρο δίχως θεατές.

Δεν υπάρχει πια κοινό για σένα φίλε μου, καλέ μου φίλε.

Ούτε ο Μπουκόφσκι θα σε σώσει, ούτε ο Σκαρίμπας, ούτε εκείνο το ταξίδι στο Austin.

Η μυρωδιά της ήττας έχει γεμίσει το δωμάτιο με θλίψη.

Ξέρεις, το χειρότερο για σένα είναι ότι δεν σε έχουν ανάγκη πια, δεν είσαι το καλό “asset”.

Δεν χωράς ούτε στο “business plan” για “future profitability”.

Η συνειδητοποίηση αυτή δίνει μια νότα αισιοδοξίας.

Καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι?

anatomy

lovely as can be,

heavenly lust for life,

sad but true,

a hint for you,

fatherless america,

child of mine,

nothing can change,

walk along the river,

be the salt and light,

thanking, begging, laughing

another you,

another trap,

my precious mind.

Ν. Καζαντζάκης - «Αναφορά στον Γκρέκο»:

"Χρόνια τώρα με είχε μάθει ένας παλιός ραβίνος, ο Νάχμαν, πώς να καταλαβαίνω πως ήρθε η ώρα ν” ανοίγω το στόμα να μιλώ, να πιάνω πένα να γράφω. Ήταν απλός, γελαστός, άγιος· αρμήνευε τους μαθητές του πώς να γίνουνται κι αυτοί απλοί, γελαστοί και ν” αγιάζουν· μα μια μέρα έπεσαν στα πόδια του:

– Αγαπημένε Ραβή, του παραπονέθηκαν, γιατί δε μιλάς κι εσύ όπως ο ραβίνος Ζαδίκ, ν” αραδιάζεις μεγάλες ιδέες, να οικοδομάς μεγάλες θεωρίες, να σε ακούν συνεπαρμένοι, με ανοιχτό στόμα, οι ανθρώποι; Μόνο μιλάς με λόγια απλοϊκά, σαν τις γριές γιαγιάδες, και λες παραμύθια;

Ο αγαθός ραβίνος χαμογέλασε· έκαμε κάμποση ώρα ν” αποκριθεί· τέλος άνοιξε το στόμα:

– Μια μέρα, είπε, οι τσουκνίδες ρώτησαν την τριανταφυλλιά: «Κυρα-τριανταφυλλιά, δε μας μαθαίνεις κι εμάς το μυστικό; Πώς φτιάχνεις το τριαντάφυλλο;» Κι η τριανταφυλλιά αποκρίθηκε: «Πολύ απλό “ναι το μυστικό μου, αδερφές μου τσουκνίδες· αλάκερο το χειμώνα δουλεύω με υπομονή, μ” εμπιστοσύνη, με αγάπη το χώμα, κι ένα μονάχα έχω στο νου μου, το τριαντάφυλλο. Με δέρνουν οι βροχές, με συρομαδούν οι ανέμοι, με πλακώνουν τα χιόνια, μα εγώ ένα μονάχα έχω στο νου μου, το τριαντάφυλλο. Αυτό “ναι το μυστικό μου, αδερφές μου τσουκνίδες.»

– Δάσκαλε, έκαμαν οι μαθητές, δεν καταλάβαμε.

Ο ραβίνος γέλασε:

– Κι εγώ καλά- καλά δεν καταλαβαίνω, είπε.

– Το λοιπόν, δάσκαλε;

– Μου φαίνεται πως ήθελα να πω απάνω- κάτω τούτο: Όταν έχω μια ιδέα, τη δουλεύω καιρό πολύ, αμίλητα, με υπομονή, μ” εμπιστοσύνη, με αγάπη· κι όταν ανοίγω το στόμα, τι μυστήριο είναι ετούτο, παιδιά μου! όταν ανοίγω το στόμα, η ιδέα βγαίνει παραμύθι.

Γέλασε πάλι.

– Εμείς οι ανθρώποι το λέμε παραμύθι, είπε· η τριανταφυλλιά το λέει τριαντάφυλλο."

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ της Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια να 'ναι ωραία αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει. 
Η πείρα είναι τώρα το μόνο σώμα των ποιημάτων κι όσο η πείρα πλουταίνει τόσο το ποίημα τρέφεται και ίσως δυναμώσει. 
Πονάν τα γόνατά μου και την Ποίηση δεν μπορώ πια να προσκυνήσω, μόνο τις έμπειρες πληγές μου μπορώ να της χαρίσω. 
Τα επίθετα μαράθηκαν μόνο με τις φαντασιώσεις μου μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω.
Όμως πάντα θα την υπηρετώ όσο βέβαια εκείνη με θέλει γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου. 

Μνήμες

- Στολίσαμε το σπίτι μας με όμορφα στολίδια. Όπως εκείνα που φτιάχναμε όταν ήμασταν παιδιά. Οι μνήμες βοήθησαν ώστε να μην ξεχάσουμε καμία λεπτομέρεια.

- Κάποτε είχα ερωτευτεί ένα κορίτσι που δεν με ήθελε.Συνεχίζω να ερωτεύομαι.

- Γιατί να κόψεις δρόμο όταν μπορείς να κάνεις μια μεγαλύτερη βόλτα?

- Με γοργό ρυθμό χτίστηκε μια ακόμη Εκκλησία στη γειτονιά μου. Τις ίδιες ημέρες 35 πρόσφυγες πέθαιναν από το κρύο γιατί άργησε να φθάσει η ανθρωπιστική βοήθεια.

- Ο Γιώργος προσπάθησε πολύ να γίνει στέλεχος σε μια πολυεθνική εταιρεία με έδρα το Χονγκ-Κονγκ. Η Άννα ακόμα περιμένει τον Αντώνη να της κάνει πρόταση γάμου και η Ελένη μόλις αγόρασε γάτο.


- Η μουσική δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα μελαγχολίας αλλά τα γέλια των παιδιών έδωσαν μια νότα αισιοδοξίας.

-Κάθε φορά που φεύγαμε για το νησί μας άρεσε να πηγαίνουμε στο πίσω μέρος και να κοιτάμε τα κύματα. Μια φορά είδαμε και δύο δελφίνια να μας χαμογελάνε.

-Περνώντας σήμερα από τη λαϊκή αγορά είδα πολλά νέα πρόσωπα κάποια από αυτά μου ήταν οικεία κάποια άλλα ήταν απλά γερασμένα.

- Στην εξουσία προτιμώ ηγέτες με όραμα, στη σπανακόπιτα μου αρέσει η φέτα.

- Το βλέμμα των παιδιών έχει σοφία. Είναι δύσκολο αυτές τις ημέρες να ξεχωρίσεις την αλήθεια από τα άχυρα.

- Μεγάλη η ανάγκη μας για ασφάλεια, κάποτε ίσως μπορέσουμε να αγαπήσουμε και τον θάνατο.

-Χορέψαμε πολύ στα γενέθλια της Κάτιας, το κρασί ήταν ξηρό ημίγλυκο και η μουσική θύμιζε παλιές εποχές. Μετά περάσαμε από την Πλατεία Μαβίλη. Τίποτα δεν ήταν όπως παλιά.


-Το καλύτερο σεξ βρίσκεται στο μυαλό μας, μου είπες. Δεν ξέρω αν συμφωνώ, πάντως την πίτα στο γύρο δεν την τρώγω αλάδωτη.

HAPPY HAPPY HAPPY...FREE

Repeat the word: Freedom
Again and again, until your mouth starts bleeding, until your tongue tastes like blood.
Again and again until your breathing stops.
Are we getting there?