Είδα τους φίλους μας

Τους είδα τους φίλους μας,

Πάνω στο ριμαγμένο σπίτι /μας/ έχουν στήσει γιορτή,

Χρόνια και χρόνια, καλοκαίρια και καλοκαίρια ήταν δίπλα μας,

Είχαμε μοιραστεί τις ίδιες ακρογιαλιές,

Πίναμε κρασί από το ίδιο ποτήρι,

Ο αέρας από το λιμάνι των Χανίων δρόσιζε τα πρόσωπά μας,

Νέοι και γέροι, κάθε λογής ανθρώποι και φυλές,

Οι συζητήσεις μας ποτέ δεν είχαν ίχνος κακίας,

Και εμείς τους είχαμε ανοίξει το σπίτι μας,

Του δώσαμε απλόχερα νερό, φαγητό και ένα δωμάτιο με όμορφη θέα,

Δεν σκεφτήκαμε ποτέ να ζητήσουμε κάτι ως ανταπόδοση της φιλοξενίας,

Αυτό θα ήταν αντίθετο με τις αρχές μας,

Είχαμε φτιάξει όμορφα στολίδια να τους δώσουμε για να θυμούνται τις ημέρες που περάσαμε μαζί,

Στο πανυγήρι τους προσκαλέσαμε για να τους γνωρίσουν όλοι στο χωριό,

Μερικοί καθίσανε και συζητήσαν μαζί τους για παλιά χρόνια, ταξίδια και άλλες εποχές,

Ένας γέροντας τους έδωσε ως αναμνηστικό ένα μπαστούνι φτιαγμένο από ξύλο τριανταφυλιάς,

Είχαμε καθίσει στο ίδιο τραπεζί και εκεί μοιραστήκαμε όλα τα μυστικά μας, ακόμα και τα κουτσομπουλιά μας,

Τους διηγηθήκαμε ιστορίες λαμπρές και άλλες όχι τόσο κολακευτικές για τον τόπο μας,

Δεν κρύψαμε την οργή και το θυμό μας για εκείνους τους συγγενείς μας οι οποίοι είχαν καταχραστεί τη θέση τους,

Ύστερα από πολλά πανυγήρια και πολλά ποτήρια κρασί τα ήξεραν όλα για εμάς , μας είχαν μάθει,

Εμείς τους τα είχαμε πει όλα, όλα

Για το νόθο παιδί της κας Όλγας,

Για την περίεργη συμπεριφορά του Ιερέα,

Για τον Δημάρχο που διόρισε τα παιδιά του «από το παράθυρο»,

Για τις αμαρτίες των κοριτσιών του κυρ Πέτρου,

Για τις μυστικές επισκέψεις του Νομάρχη στο σπίτι της χήρας,

Για την κυρία Κατερίνα που έκλεβε νερό από τα αμπέλια των Κομνηνών για να ποτίζει τα δικά της,

Τους είχαμε αφηγηθεί κάθε μυστικό , κάθε μικρό ή μεγάλο ελλάτωμα του τόπου,

Για εμάς ήταν μια λύτρωση, μια επιβεβαίωση της ματαιότητας που περιέχει η ζωή,

Μία νίκη στον άχαρο θάνατο,

Για αυτούς ήταν αποδοχή της μειονεξίας μας,

Ο τόπος μας έχει γνωρίσει θανάτους, τραγωδίες και φτώχεια,

Ποτέ όμως δεν έγινε εγωιστής, ούτε ο τόπος , ούτε οι άνθρωποι,

Ψωροπερήφανοι κάποιες φορές μιλούσαμε για τα κατορθώματα των προγόνων μας.

Οι φίλοι μας άκουγαν, τόσα χρόνια, τόσα καλοκαίρια, μας είχαν μάθει πια,

Είχαν συνηθίσει ακόμα και το κρασί που τους προσφέραμε,

Ήξεραν όλα τα μυστικά μας, τα ελλατώματα των συγχωριανών μας,

Γνώριζαν ότι ένα από αυτά (τα ελλατώματα) είναι  και αυτή η ψωροπερηφάνια,

Τους βλέπω τους φίλους μας, σε λίγο θα ξυπνήσουν και θα στήσουν πάλι τη γιορτή,

Θα προσκαλέσουν στο χωριό τους καινούργιους φίλους τους με τους οποίους έχουν μοιραστεί τα μυστικά μας,

Το χωριό θα γεμίσει ξανά από φίλους, παλαιούς και νέους,

Εμείς θα είμαστε στα αμπέλια όπως τότε, χορεύοντας και τραγουδώντας,

Οι φίλοι μας θα είναι στα σπίτια, στην πλατεία και θα απολαμβάνουν το κρασι, τον ήλιο και τη θάλασσα,

Θα στήσουν και πανυγήρι στο οποίο όμως δεν θα μας καλέσουν από τακτ,

Τους βλέπω τους φίλους μας με χαρά ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, με μανία τρώνε το κρέας, γελάνε δυνατά για να ακουστεί το γέλιο τους μακρυά , όσο πιο μακρυά γίνεται,

Εμείς στα αμπέλια έχουμε στήσει άλλη γιορτή,

Οι φίλοι μας θα ανησυχήσουν.

Ekona + Echos-My favorite films (2015...so far)

   

Η (αδικαιολόγητα ?) περήφανη πόρνη

Η κα Τούλα εργαζόταν ως πόρνη σε μια γειτονιά της μεγαλούπολης.
Οι δουλειές πήγαιναν καλά για την Τούλα, η οποία χωρίς να "σκοτώνεται" στη δουλειά είχε καταφέρει να ενταχθεί σε ένα cluster το οποίο της δάνειζε τα προς το ζην.
Η κ.Τούλα έχοντας διασφαλίσει τα βασικά έγινε οκνηρή. 

Ενώ οι άλλες πορνες προσπαθούσαν να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους εκείνη ξόδευε τα λεφτά σε dolce vita ως σαν να μην υπάρχει αύριο. 

Ήρθε λοιπόν μια μέρα ο Αρχινταβατζης του cluster ζήτησε τα χρωστούμενα απο την Τούλα. 

Εκείνη εξαγριώθηκε του είπε ότι δεν πιστεύει σε νταβατζηδες , ότι οι άλλες πορνες που πληρώνουν είναι ηλίθιες και ότι αν αποχωρήσει εκείνη θα κατάρρευσει όλο το cluster. 

Μάλιστα κάποιοι νταβατζηδες απο γειτονικές πόλεις ενθάρρυναν την κ. Τούλα να αντισταθεί στους εκβιασμούς, υποσχόμενοι ότι εκείνοι θα την στηρίξουν σε περίπτωση που χρειαστεί ρευστό. 

Η Τούλα είχε και την υποστήριξη παλιών πελατών, οι οποίοι έμεναν σε άλλες χώρες και οι οποίοι περίμεναν πως και πως να βγει από το cluster ώστε να μπορούν να την εκμεταλλεύονται για ψίχουλα. 

Έτσι και έγινε, η Τούλα μας περήφανα έτριψε στα μούτρα των νταβατζήδων τις δανειακές συμβάσεις, αποχαιρέτησε τις φίλες της και αποχώρησε φωνάζοντας ότι "οι πρόγονοι μας 2000 χρονια πριν είχαν δώσει τα φώτα του πολιτισμού σε όλες τις τσουλάρες". 

Συνέβη ομως το εξής τραγικό: οι παλαιοι πελάτες έτρεξαν στην πεινασμένη και εξαθλιωμένη Τούλα της πήραν σχεδόν τσάμπα τα τελευταία πολύτιμα αντικείμενα που είχε για ώρα ανάγκης και έφυγαν ! 

Εκείνη τρομαγμένη και ντροπιασμένη άρχισε να ζητά βοήθεια απο γειτονικούς νταβατζηδες. 

Δυστυχώς ομως η Τουλα είχε ξεπέσει. Βλέπετε...μη προσέχοντας τον εαυτό της τόσα χρονια, το σώμα και η γενικότερη εμφάνιση της δεν ήταν σε καλή κατάσταση. 

Κάτι παλιά κειμήλια τα είχε ξεπουλήσει όσο-όσο και οι άλλοι νταβατζηδες δεν είχαν πια κανένα συμφέρον να την βοηθήσουν.

Η κ. Τούλα μαράζωσε και κατάλαβε ότι οι ελπίδες της απεδείχθησαν φρούδες. 

Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει τι λάθος έκανε... 

Νόμιζε ότι όλοι την φθόνουσαν, ότι κάποια συνωμοσία ενάντιον της είχε δημιουργηθεί απο άλλες πορνες.

Με αυτές τις σκέψεις αποχώρησε περήφανα απο τη γειτονιά. Άλλωστε η Τουλα, όπως και οι πρόγονοι της, ήταν συνηθισμένη σε κακουχίες. 

Πάνω απο όλα υπηρξε μια περήφανη πόρνη.

Η εκκίνηση

Εικόνες,
Μέχρι να δεις, κοιτάς.
Η σελίδα δεν έχει γυρίσει,
δύο βλέμματα μπορούν να την γυρίσουν.
Μελωδία,
Αν φθάσεις εκεί θα την ακούσεις, δυνατή και όμορφη.
Εξαρτάται αν θα την ψάξεις ή αν θα σε ψάξει εκείνη.
Και θα σε βρει.
Ένα μικρό ρήγμα είναι αρκετό.
Αγάπη και άγγιγμα,
δυσκολία να μιλήσεις,
ευκολία να πετάξεις.

'Let my Baby Ride' by Doctor L (RL Burnside cover) by the Film Holy Motors (dir.Leos Carax)

Cynicallyricism

Mani Fetso 

We study thoroughly all previous theories of deconstructive behavior.

We call upon all men and women to create forms of unconventional thinking.

We use arts and science in order to achieve humanism.

We believe that reason and inspiration are undivided.

We live a playful life.

We denounce all forms of authoritarianism and totalitarianism.

We use lyricism to beautify cynicism.

We use cynicism to deconstruct lyricism.

We believe in freedom of expression.

We value friendship as an important element of happiness.

We believe that all people should have access to food, 

water, education and healthcare.

We oppose the profit oriented consumerism 
and the ideas of individualistic social norms.

We believe that natural resources belong to humankind.

We denounce dogmas and institutionalized religion.

We promote poetry, music, painting, theater and gymnastics.

We try to: laugh as we feel, cry as we feel and act as we feel.

We treat earth as our mother.

We believe that all elements of nature are precious 

and indispensable for our happiness.

We tell stories. We hear other peoples’ stories.

We talk about our dreams.

We want existent things, not the time which measures things.

We believe that where there is a problem there is a solution 

and we must work together to find it.

We help children, elderly people and anyone in need.

We value happiness more than we value comfort.

We believe in change but we are not forcing it.

We love drama as much as action.

We want a society of people based on empathy and kindness.

We embrace the chaotic nature of things and use it 

for the liberation our consciousness.

We strongly believe that experiences and practical knowledge 

are important for a balanced life.

We like to be vulnerable and clumsy so we can learn.

We see the ability of people to communicate their feelings without any guilt.

We are the Argonauts of true sensations.

We try to take some rest for a few hours during the day.

We sit down and we walk again.

We are committed to live well.

We don’t see human relations in a casual light.

We admire physical strength but we also seek inner beauty.

We deposit orgasms and capitalize happiness.

We love lemon trees.

We don’t want to think of things as time-bound.

We have no philosophy, we have senses.

We pass and we remain.

We are the love we give.

"…But the yogis are emerging, 
shoes off and ready to bask in metabolic revolution. 
And our places are still there — those places that mark us, that follow us wherever we go, tugging at us to return — unchanged by sterile cartography, ugly, xenophobic nationalism and the tar-streaked designs of corporate mobility. Look closer. 
The antidote is there … accidentally sucked into the vacuum bag." 
Hala Habib