Το λάθος

Περιμένοντας το λάθος σου άρχισαν να συγκεντρώνονται οι φίλοι.

Αρχίδια παλλόμενα με κοφτερές γλώσσες και ενοχικές σκέψεις.

Οι τολμηρές εκφράσεις σου δεν μπορούσαν να καλύψουν το ταπεινό της καταγωγής σου.

Τα συμπαθητικά στιχάκια θα ήταν αριστουργήματα αν ο μπαμπάς είχε εκείνη την ευγενή γέννα που δεν προϋποθέτει ενσυναίσθηση.

Κύριε Υπουργέ περάστε,

σας περιμέναμε με ανυπομονησία.

Ο νεαρός είναι ο υιός μου ή γίος μου αν αυτό είναι πιο βολικό για εσάς.

Ό,τι πει ο Υπουργός.

Άλλωστε εκεί έχουμε στηρίξει όλες μας τις ελπίδες.

Εύστροφος αλλά λίγο αφελής θα έλεγε κάποιος.

Αν οι λέξεις δεν είναι περίτεχεχνες και δεν συνοδεύονται από τις ονομαστικές προσκλήσεις ο δρόμος θα είναι δύσκολος, ίσως να χαρακτηριστείς και γραφικός.

Μήπως βγάζεις μια πίκρα λόγο κάποιου ελλείματος?

Μίλησε μας...

Ελισάβετ φέρε τη φορμαέλα, θα μας μιλήσει ο Γιαννάκης.

Μια πορδή έκανε τους καλεσμένους να σαστίσουν.

Παρωδικά όμως.

Ο Γιαννάκης συνέχισε να μιλάει εν μέσω θορύβου.

Αρχίδια, πορδές και ο Υπουργός είχαν την ευκαιρία να χλευάζουν τον αγαπητό Γιαννάκη.

Έπειτα όλοι μαζί με λαιμαργία και επιτηδευμένη συστολή δοκίμασαν το γουρουνόπουλο στα κάρβουνα.

Μαζί τους έτρωγε και ο Γιαννάκης χαρούμενος που μπορούσε να μοιράζεται το ίδιο πιάτο με τόσο σημαντικούς ανθρώπους οι οποίοι του έδωσαν την ευκαιρία του αυτοεξευτελισμού.

Talk wildly

Words are soft when minds are open.

Words fail me!

I take a walk under your skies.

Before me a giant buffalo crawls out of the woods.

I look at your direction with hesitation 
knowing that the battle is over.

One by one all the nocturnal animals come out.

Owls with golden eyes,
snakes with hats,
bats with big ears,
kangaroos with boxing gloves
and the scorpion with two tails.

All beautiful and wild, like you.

Stories are powerful when the crowd isn't wise.

Stories still to emerge from dark!

I take a walk with Homo Erectus.

Before us a giant birthday candle.

When did we stop playing?

One by one we've broken our mirrors.

Gentlemen with guns,
ladies with aspirations,
consumers with optimum stimulation level,
entertainers with awesome names
and the philanthropist with his empire.

All charming and vain, like me...

Total Stranger

In the rain we meet,

A tiny feast is taking place.

We should have done by now with harmless feelings.

Keeping quiet is not a crime.

Too much noise is never enough and yet,

We keep on trying to escape the narrow path of life.

As visitors, we are told that we are not allowed to play.

Like a Trojan horse we work,

Witty minds are dangerous.

Bullets are penetrating the iron glass of our confident ego.

No proof is necessary.

Too much work will make Jack a dull boy.

Too much love is dangerous.

Day by day we magnify you.

My deepest condolences for your family's loss.

I can’t find comfort in your words.

We can raise our glasses and make a toast.

Oh stranger…please come back.

A little piece of me

I'm the miniature monkey,

I live between concrete walls.

I promise you will find some good stuff here.

Sensational puppetry can be phony.

Impossible circumstances are the frame.

A Wise fool, lovely and cynical.

Vanity and pride are often mistaken for insanity.

Spontaneous disaster demands a quick response.

A piece of me longs for the days when Saturday meant laughs and walks in the park.

Η τιμωρία μας

Εκείνη έτρεχε με χίλια για να προλάβει την καρίερα που δεν έρχεται.

Εκείνος πέρασε με κόκκινο για να μπορέσει να κερδίσει λίγο χρόνο με την ερωμένή του.

Κανένας δε νοιώθει το χρόνο και την έντασή του.

Μόνο λίγες ηδονικές στιγμές εθελούσιας ήττας.

Μια ψευδαίσθηση απομάκρυνσης από βολικές καθημερινές καταστάσεις.

Θα περάσει και αυτό. 

Ήττες και νίκες θα ξεθωριάσουν. Μαζί και εμείς...

Η μνήμη ίσως αποδειχτεί πιο δυνατή από όσο ελπίζαμε.

Και αυτό θα είναι η πιο βαριά τιμωρία.

Ακόμα πιο βαριά και από τον χρόνο που πέρασε....

make it real, make it like you can laugh about it, make it like you can cry without guilt...

-The valuable time of maturity-

“I counted my years and discovered that I have fewer years left to live compared to the time I have lived until now.
I feel like that kid who won a package of goodies: the first ate them eagerly, but when he perceived that there were few, he began to savour them deeply.
I have no time for endless meetings where discuss statutes, rules, procedures and regulations, knowing that it will not achieve anything.
I have no time to withstand ridiculous people who, despite their chronological age have not grown.
I don’t have time to deal with mediocrity.
I do not want to be in meetings where parade inflated egos.
I won’t tolerate manipulators and opportunists.
Bother me envious, seeking to discredit the most able, to usurp their places, talents and achievements.
I detest people who do not argue about content but titles.
My time is too precious to discuss titles.
I want the essence, my soul is in a hurry. Not many treats are left in the packet.
I want to live among human people, very human. People, who can laugh at their mistakes.
Who do not become full of themselves because of their triumphs.
Who do not consider themselves elite, before they have really become one.
Who do not run away from their responsibilities.
Who defend human dignity.
Who do not want anything else but to walk along with truth, righteousness, honesty and integrity.
The essential thing is what makes life worthwhile.
I want to surround myself with people who can touch the hearts of others.
People who despite the hard knockouts of life, grew up with a soft touch in their soul.
Yes, I am in a hurry. So that I can live with the intensity, which only maturity can give me.
I intend not to waste any of the treats I have left. I am sure they will be more exquisite compared to the ones I have eaten so far.
My goal is to reach the end satisfied and at peace with my loved ones and my conscience.
I hope yours is the same, because the end will come anyway…”

Mario De Andrade